เสียงพากย์ในความทรงจำ
ในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่ยังไม่มีสมาร์ตโฟนหรืออินเทอร์เน็ตความเร็วสูงอย่างในปัจจุบัน เด็กคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์เครื่องเก่าพร้อมชามข้าวเหนียวหมูปิ้งในมือ มองดูภาพการ์ตูนเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยพลัง มิตรภาพ และการผจญภัยอย่างตื่นเต้นใจเต้น ภาพเหล่านั้นคือ อนิเมะพากย์ไทย ในเว็บที่ครองใจผู้ชมอย่าง nanamovies ที่ถูกฉายผ่านหน้าจอทีวีฟรีทีวีช่องหลักในวันเสาร์อาทิตย์เช้า ทุกเสียงพากย์ ทุกคำพูด ทุกท่าทางการต่อสู้ ล้วนฝังแน่นในความทรงจำอย่างไม่มีวันเลือน อนิเมะเรื่องแรกที่ได้ดูคือดราก้อนบอล ภาพของโกคูที่แบกเด็กชายชื่อโกฮังไว้บนไหล่แล้วกระโดดข้ามภูเขาด้วยพลังมหาศาล มันเหมือนกับได้เดินทางออกจากบ้านไปยังโลกใหม่ที่กว้างใหญ่และน่าค้นหา นอกจากจะได้ความสนุกสนานแล้ว ยังได้เรียนรู้เรื่องของความมุ่งมั่น ความกล้าหาญ และการไม่ยอมแพ้แม้จะเผชิญกับศัตรูที่แข็งแกร่งเพียงใดก็ตาม เสียงพากย์ไทยในยุคนั้นมีเสน่ห์เฉพาะตัว บางเสียงยังคงจำได้แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายสิบปีอย่างเสียงของตัวละครหลักที่มีเอกลักษณ์ น้ำเสียงที่จริงจัง สื่ออารมณ์ดี ทำให้รู้สึกว่าเรื่องราวในจอเป็นเรื่องจริง เป็นโลกอีกใบที่สามารถเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ได้จริงๆ เมื่อโตขึ้น อนิเมะพากย์ไทยยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเสมอ แม้จะไม่มีเวลามากเหมือนตอนเด็กแต่เมื่อกลับมาดูใหม่อีกครั้งจากแพลตฟอร์มต่างๆที่ให้บริการอนิเมะออนไลน์ ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความทรงจำเก่า เสียงพากย์ที่คุ้นเคยเหมือนเพื่อนเก่าที่ห่างหายไปนานกลับมาทักทายกันอีกครั้ง เคยมีอยู่วันหนึ่งที่ได้เปิดดูวันพีซพากย์ไทยในอนิเมะออนไลน์ ความรู้สึกตอนได้ยินเสียงลูฟี่พูดว่า “ฉันจะเป็นราชาโจรสลัดให้ได้!” มันทำให้หัวใจเต้นแรง น้ำตาซึมอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะความทรงจำดีๆที่มันไหลกลับมาอย่างท่วมท้น เหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กที่นั่งรอดูการ์ตูนทุกเช้าเสาร์อาทิตย์อีกครั้ง เสียงพากย์ไทยนั้นไม่ใช่แค่แปลภาษา แต่มันเติมชีวิตให้กับตัวละคร เติมอารมณ์ให้กับเรื่องราว และเชื่อมโยงความรู้สึกของผู้ชมให้เข้าไปอยู่ในโลกของอนิเมะได้อย่างลึกซึ้ง เราอาจจะเคยหัวเราะเสียงดังกับฉากฮาๆของโคนันหรือร้องไห้ไปกับชะตากรรมของนาโนะฮะที่ต้องเลือกเดินในเส้นทางที่ยากลำบาก สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นจากพลังของเสียงพากย์ไทยที่ใส่ใจในทุกรายละเอียด ทำให้แม้แต่เด็กที่ยังอ่านไม่ออกก็สามารถเข้าใจและอินไปกับเนื้อหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ อนิเมะพากย์ไทยในยุคนั้นไม่ได้มีให้เลือกดูมากมายเหมือนตอนนี้ที่สามารถเลือกดูอนิเมะออนไลน์ได้เป็นพันเรื่อง แต่ละเรื่องต้องรอออกอากาศตามเวลา บางทีก็ต้องลุ้นว่าจะมีฉายต่อหรือไม่ หรือบางเรื่องก็เปลี่ยนเวลาโดยไม่บอกล่วงหน้า ทำให้ต้องคอยเปิดทีวีบ่อยๆ แต่ก็เพราะความจำกัดเหล่านั้นเองที่ทำให้แต่ละตอนมีค่า ทุกครั้งที่ได้ดูจึงรู้สึกพิเศษอย่างยิ่ง พอโตมาสักพักเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ความชอบในอนิเมะอาจถูกแทนที่ด้วยดนตรีหรือกิจกรรมอย่างอื่น แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเมื่อได้ยินเสียงพากย์ที่คุ้นเคย ความทรงจำเก่าก็จะกลับมาทุกครั้ง เหมือนกับได้เจอเพื่อนเก่าที่เคยหัวเราะ ร้องไห้ และเติบโตมาด้วยกัน แม้ว่าในปัจจุบันหลายคนจะชอบดูแบบซับไทยมากขึ้นเพราะอยากได้อารมณ์ต้นฉบับ แต่สำหรับใครหลายคนรวมถึงตัวเราเอง อนิเมะพากย์ไทยยังคงเป็นความอบอุ่นที่ยากจะหาอะไรมาแทนที่ได้ ไม่ใช่แค่การแปลภาษาแต่เป็นการเล่าเรื่องในภาษาที่เราเข้าใจที่สุด เป็นการถ่ายทอดอารมณ์ในแบบที่คนไทยเข้าถึงได้ง่ายที่สุด ทุกครั้งที่ได้ดูอนิเมะออนไลน์แบบพากย์ไทย ความทรงจำในวัยเด็กก็จะย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ทั้งกลิ่นข้าวเช้า เสียงแม่เรียกให้ไปโรงเรียน หรือแม้แต่เสียงเพื่อนในละแวกบ้านที่ชวนกันไปเล่นหลังดูการ์ตูนจบ บางเรื่องเราจำชื่อไม่ได้แล้ว บางตัวละครอาจจะเลือนรางไปตามกาลเวลา แต่ความรู้สึกดีๆที่ได้รับกลับยังชัดเจนอยู่เสมอ ทุกเสียงพากย์เหมือนจารึกอยู่ในหัวใจ แม้จะไม่ได้ดูอีกก็ยังสามารถนึกออกว่าเสียงเป็นอย่างไร หน้าตาเป็นแบบไหน บางครั้งก็รู้สึกขอบคุณนักพากย์เหล่านั้นที่แม้ไม่รู้จักหน้าแต่กลับเป็นคนสำคัญที่แต่งแต้มจินตนาการให้ชีวิตช่วงหนึ่งมีสีสัน ถ้าวันหนึ่งได้มีโอกาสย้อนเวลากลับไปได้ อยากกลับไปนั่งดูอนิเมะพากย์ไทยแบบไม่มีความกังวลเหมือนในวัยเด็กอีกสักครั้ง กลับไปหัวเราะดังๆ ร้องไห้ออกมาโดยไม่ต้องปิดบังความรู้สึก กลับไปเป็นเด็กที่ได้เชื่อในมิตรภาพ พลัง และความดีอย่างบริสุทธิ์ใจเหมือนที่อนิเมะในวันนั้นเคยสอนเอาไว้ แม้โลกจะเปลี่ยนไปมากเพียงใด แม้จะมีอนิเมะออนไลน์ให้ดูไม่รู้จบ แต่ความรู้สึกในตอนที่ได้นั่งดูอนิเมะพากย์ไทยในวัยเยาว์จะยังคงเป็นเรื่องราวในอดีตที่ยากจะลืมเลือนตลอดไป
 |
M'inscrire 
Me connecter 
Mot de passe oublié 
Retour au forum
